Samimiyetin gölgesinde ısınıyorum ömrümün baharında.
Bir ağacın bereketinden ilham almışçasına meyvesini de döküyor,
Meyvesi huzur…
Yakıp kavuran dünya çilesini yumuşatarak dokunuyor gönlüme,
Unutturuyor acılarımı.
Sonra,
İyiliğin sırrına ermek için dinginliğin eşsiz huzurunu buluyorum o gölgede.
Annemin kokusunu duyuyorum sonra ılık ılık esen rüzgarda çiçekleri utandırır cinsten,
Sessiz konuştuklarım bulut olup yağıyor.
Islatıyor ama üşütmüyor,
Bir silkelenmeyle elimden tutuyor umutlarım böylece…
Sonra sahici bir gülümsemeyle hakkını veriyorum o gölgedeki doğruluk ve güzelliğin.
Yorgun yüreğimdeki engin denizin fırtınasına kurban edemeyeceğim kadar hakiki bir güzellik bu,
Dinleniyorum bolca,
Dinliyorum da hem kendimi hem de gölgedeki kuşların bana fısıldadığı nazlı cümleleri…
Samimiyette Huzur Var
