Korku nedir, bir gece vakti?
Bir beşik midir yer yüzü?
Tanıdıklarınla uyuyup
Tanımadıklarınla uyanmak mı?
Ya da veda etmek mi apansızın?
Kitaba, resme, gökyüzüne.
Elini esirgemek mi taştan?
Eşini esirgemek mi,
Titremek mi içli dışlı?
Suçlamak mı herkesi, her şeyi?
Ya da dışlamak mı hala?
İtmek mi, ötelemek mi,
Kaderden hıncını almak mı dersin?
Yoksa sarılmak mıdır ısınmak?
Uzanmak mı karanlığa doğru,
Unutmak mı canını,
Bekleyene can olmaya çalışmak mı?
Güldüler hep melekler gibi
Güldüler çıkarken aydınlığa.
Onlar, kaybolmayan tek gerçek gibi
Baktılar bize, korkak bize.
Yıkıldık hep, ısınamadık hiç.
Utandık değil mi, devam etmekten.
Ama onlar kardelenler gibi gülümsediler
Güldüler hep.
Onlar çıkarken taştan
Baktılar bize, korkak bize.
