DAVET

Hayret kuşağında bir garip yolcuyum ben,
İçimde bir sızı gözlerim vuslattayım.
Sökülür bazen yüreğim, sinemin siperinden
Dökülür ortaya ne varsa derinlerden.
Utanır, saklanırım o an rahmet kuşağında
Hayranım Ya Rab Senin Kemâl-i Celâl’ine
Yanmaktayım her dem Cemal-i şefkatinle
Dökülür gözyaşlarım sana hasretimden
Boşaltmak isterim hanemi Senin şefkatinle.
Yaklaşmak duymak için Seni sımsıcak,
Gönlüm her dem beklemede ne zaman davet diye
Yanmada yüreğim ya beni istemezse
Beklemede azalarım Seni kulluk bezminde…