Kanlı Fotoğraf

Ben dünya yorgunuyum Azize
Sırtımda benim dağlar ve denizler
Göğümde ağıt yüklü bulutlar ve şimşekler
Soluduğumuz hava gam, keder ve zehirden
Nefessiz kalmışım, eziliyorum Azize
İçimde dertli bir derya,
Beni usulca boğmakta…

Anlatamıyorum Azize, dillerimiz ayrı,
Ben bu kirli distopyanın yabancısıyım.
Çehreler, yüzler, fikirler ve sözler farklı,
Döndüğüm her köşeye bir gece doğmakta…
Güneşin ışıkları düşmüyor pencereme,
Şerlerin karanlığında küle döndüm Azize.

İçimde sayısız yangınlar, içimde taşkın sular,
Boynumda iblislerin gezdiği acınası bir yular…
Yüreğimde sonsuz çöller, gözlerimde derin acılar,
Boğum boğum sıkılmaktayım, ölüyorum Azize…

Ne şafak söküyor, ne de tan ağarmakta
İçimde yetim bir çocuk, korkuyla bağırmakta…
Nerde kaldı ilahi, adl-i mutlak sözlerin
Şeytan her seferinde, sinsice çağırmakta…

Bu kanlı bir fotoğraf Azize,
Cesetlere sarılan kargaların sevincinde
Toprağın ete doyduğu yerde verildi tüm pozlar.
Tak tak basıldı deklanşöre ve bazı zamanlar durdu…
Denizler ise karanlık ve soğuk rahminde,
Umudun arifesinde bebekler u/yuttu.
Kumlardan örtü koydu her birinin üstüne…
Sular, çarşaf gibi serildi ölülerine…

Bu farklı bir zaman Azize, bu kirli bir çağ.
Hangi izin hangi izle karıştığı dahi müphem.
Acılar kıyaslanıyor ölçüsüz terazilerde
Ben ise Azize’m her derdin memleketi,
Her birinden biraz biraz koyuyorum heybeme…

Gözlerim gasilhane, aklım mezarlık gibi
İsmini bilmediğim sayısız cesetlerle,
Gözlerimi yummak korkutuyor Azize,
Yatağa girdiğim binlerce hayaletle.
Her biri, binlerce yıllık bir acıyla gebermiş
Tüm yolları izbelerde, umutsuzca sona ermiş.

Ne şiirler ve kafiye, ne de şarkılar ve türküler
Hiçbiri bir anlama eremiyor Azize.
Tüm gözler, gözyaşıyla tufan yapsalar bile
Bir bebeğin mezarını ıslatmıyor Azize.
Ne doğrular doğurgan ne de yalanlar kısır,
Hiçbir cümle karşıya ulaşmıyor Azize…

Düzen böyle kurulmuş, kanun kural hep buymuş.
Debelenmek boşuna, uğraşlar hep beyhude.
İnsanlığın çağına varılmıyor Azize.