Birka\u00e7 g\u00fcnl\u00fc\u011f\u00fcne u\u011frad\u0131m \u015fehre. Yaln\u0131zca ci\u011ferlerimi birka\u00e7 eski an\u0131yla doldurmak i\u00e7in… Otob\u00fcsten hafif bir ad\u0131mla indim. \u0130\u00e7imde hi\u00e7bir beklenti biriktirmemi\u015ftim. Metroya bindim, omuzlar\u0131 d\u00fc\u015f\u00fck yorgun g\u00f6lgemin karanl\u0131k y\u00fczl\u00fc y\u00fcksek binalar\u0131 kovalay\u0131\u015f\u0131n\u0131 izledim. Kafamda renkli hayaller kura kura dola\u015ft\u0131\u011f\u0131m, tan\u0131d\u0131k ve bir o kadar da uzun bir sokakta buluverdim kendimi. Bedenimi eski bir dostun s\u0131cak kollar\u0131na b\u0131rakt\u0131m. G\u00f6zlerine bakt\u0131m. Sustuk. Her an her \u015feyin de\u011fi\u015fmekte oldu\u011fu bu kentte ayn\u0131 kalm\u0131\u015f bir \u00e7ift sokak lambas\u0131 gibi parlak, betonun t\u00fcm so\u011fuklu\u011funa inat s\u0131ms\u0131cak bakan g\u00f6zlerine bakt\u0131m. Ayn\u0131 kalm\u0131\u015f \u015feyler beklenmedik umutlar verebiliyordu insana.<\/p>\n
Beni m\u00fctevaz\u0131 dairesine g\u00f6t\u00fcrd\u00fc. Sab\u0131rs\u0131zl\u0131\u011f\u0131 y\u00fcz hatlar\u0131n\u0131 kaplam\u0131\u015ft\u0131. Uzun sohbetler ettik. Ak\u015fam \u00e7abuk oldu bu sebepten. Midemizin kuru g\u00fcr\u00fclt\u00fcs\u00fcn\u00fc birka\u00e7 lokma ile susturduk. Sonra k\u00fc\u00e7\u00fck daire b\u00fcy\u00fcd\u00fc de b\u00fcy\u00fcd\u00fc. \u0130\u00e7imizdeki yaln\u0131zl\u0131ktan olsa gerek… Ani bir kararla evden \u00e7\u0131k\u0131p kalabal\u0131klara kar\u0131\u015ft\u0131k kol kola. \u0130nsanlar\u0131n aceleci tavr\u0131, arabalar\u0131n v\u0131z\u0131lt\u0131s\u0131 midemde kas\u0131lmalar yarat\u0131yor, so\u011fuk so\u011fuk terliyordum. Dostum halimi fark etmi\u015f olmal\u0131 ki meydan\u0131n orta yerindeki kafenin en tenha k\u00f6\u015fesine s\u00fcr\u00fckledi beni. Anlatt\u0131k. Susma s\u0131ras\u0131n\u0131 hi\u00e7 \u015fa\u015f\u0131rmadan… Ba\u015f\u0131m\u0131 sallad\u0131m arada bir. Bazen de hareketsiz kald\u0131m. Ama asla d\u00fc\u015f\u00fcncesiz de\u011fil. Ayn\u0131 ac\u0131y\u0131 payla\u015f\u0131nca hep b\u00f6yle olurdum. Sanki her gece ruhumdan y\u00fckselen bo\u011fuk sesleri \u00e7\u00f6z\u00fcmleyecek bir s\u00f6zl\u00fck bulmu\u015fum gibi…<\/p>\n
Ortaya d\u00f6k\u00fclen k\u0131rg\u0131nl\u0131\u011f\u0131m\u0131z sersemletti bedenlerimizi. \u0130zin isteyip y\u00fcz\u00fcn\u00fc y\u0131kamaya gitti. Sandalyemin s\u0131rt\u0131n\u0131 masaya \u00e7evirdim. Kahve aromal\u0131, sisli muhabbet bulutunun ard\u0131ndaki insanlar\u0131 seyre koyuldum. Bulundu\u011fum k\u00f6\u015fe sayesinde fark edilmekten uzakt\u0131m. Baz\u0131s\u0131 g\u00fcl\u00fcyor baz\u0131s\u0131 hararetli hararetli hakl\u0131 oldu\u011fundan bahsediyordu. \u00c7o\u011funun fiilleri birinci tekil ki\u015fiyle \u00e7ekimliydi. \u0130ster istemez \u00fcmitsizli\u011fe kap\u0131l\u0131r i\u00e7im b\u00f6yle zamanlarda. Uzun s\u00fcrmeden biri ba\u011f\u0131rd\u0131: Senin ac\u0131 \u00e7ekmen kimsenin umrunda de\u011fil! \u0130rkildim. Sa\u011f\u0131m\u0131 solumu kontrol ettim. Derin bir nefes al\u0131p kapad\u0131m. Ah! Yine \u015fu i\u00e7imdeki deli kad\u0131n!.. Neyse ki benden ba\u015fkas\u0131 duyamaz seni. Sessizce sandalyemi \u00e7evirdim. Kad\u0131n susmak bilmiyor, g\u00f6\u011f\u00fcs kafesimin i\u00e7inde hayk\u0131rmaya devam ediyordu. Nihayet dostum d\u00f6nd\u00fc. \u201cGe\u00e7 oldu.\u201d dedi. Y\u00fcz\u00fcnde ince \u0131slak bir tabaka vard\u0131. G\u00f6zleri \u00f6nceki halinden daha da k\u0131rm\u0131z\u0131yd\u0131.<\/p>\n
Gecenin son otob\u00fcs\u00fcnde bir nefeslik bile yer kalmay\u0131nca birka\u00e7 durak erken indik. Sessiz bir yaz gecesiydi. Biz de gece kadar sessizle\u015fip, karard\u0131k birden. \u0130\u00e7imdeki kad\u0131n bile susmu\u015f kaburgam\u0131n birine k\u0131vr\u0131lm\u0131\u015f uyuyordu. Geceden tek fark\u0131m\u0131z \u00fczerimize yap\u0131\u015fm\u0131\u015f bir miktar terdi. Yol bitti. Kom\u015fulardan \u00e7ekinerek usulca girdik i\u00e7eri. Konu\u015fmaya mecalimiz yoktu, anlad\u0131m. Tek bir ba\u015f hareketi ile iyi geceler diledi dostum. Ben de hafif\u00e7e g\u00f6zlerimi k\u0131st\u0131m ona. Yo\u011fun bir anlay\u0131\u015f kelimelere pek ihtiya\u00e7 duymuyordu. Salonun iki ayr\u0131 k\u00f6\u015fesinde olduk\u00e7a sade d\u00f6\u015fenmi\u015f odalar\u0131m\u0131za \u00e7ekildik. Ba\u015f\u0131m\u0131 g\u00fczel kokulu yast\u0131\u011fa g\u00f6md\u00fcm. G\u00f6z kapaklar\u0131m a\u011f\u0131r a\u011f\u0131r birle\u015fti. \u00c7ok ge\u00e7meden bilin\u00e7alt\u0131m\u0131n koca eli ensemden tuttu\u011fu gibi g\u00fcnl\u00fck kabuslar\u0131mdan birine f\u0131rlat\u0131verdi beni. Fakat bu sefer mekan yeniydi. Ak\u015famki kafe… Bu sefer k\u00f6\u015fede de\u011filim. Kalabal\u0131\u011f\u0131n tam ortas\u0131nda duruyorum. Deh\u015fet i\u00e7indeyim. K\u00f6\u015fedeki masada arkas\u0131 d\u00f6n\u00fck bir kad\u0131n oturuyor. Sa\u00e7lar\u0131 bembeyaz ve omuzlar\u0131 yere de\u011fmek \u00fczere. \u0130\u00e7imde korkun\u00e7 bir tan\u0131d\u0131kl\u0131k hissi birikmeye ba\u015fl\u0131yor. Kad\u0131n\u0131n \u00fczerinde benim elbisem var. Merakla ko\u015fup omzuna dokunuyorum. Ve her \u015fey bulan\u0131k bir girdapta kayboluyor.<\/p>\n
G\u00f6zlerim karanl\u0131\u011fa al\u0131\u015f\u0131nca dostumun endi\u015feli y\u00fcz\u00fc kap\u0131da belirdi. \u201cGitmem gerek.\u201d dedim. Ka\u00e7t\u0131\u011f\u0131m\u0131 bile bile gitmem gerekti\u011fini \u00f6ne s\u00fcrerdim eskiden de. Anlad\u0131. Ses etmedi. Yata\u011f\u0131n kenar\u0131na oturdu. Elimi tuttu. Bir ak\u015faml\u0131k samimiyetin aram\u0131zda filizlendirdi\u011fi dilde bir kabulleni\u015f ifadesiydi bu. Ba\u015f\u0131m e\u011fik, kendi kabuslar\u0131ndan ka\u00e7arak korkakl\u0131kta zirveye oynam\u0131\u015f bir halde d\u00f6nd\u00fcm eve. Odalar havas\u0131zd\u0131. Pencereleri a\u00e7t\u0131m. Tekli koltu\u011fa y\u0131\u011f\u0131ld\u0131m. \u00c7i\u00e7ek ve taze \u00e7im kokulu bir r\u00fczgar ci\u011ferlerimde b\u00fcy\u00fcleyici bir haz reaksiyonu ba\u015flat\u0131verdi. Bahar gelmi\u015fti. Biliyordum. Bahar \u00f6yle g\u00fczeldi ki sebepsizce bir mutluluk can buluyordu ruhumda. Sanki t\u00fcm tabiat el ele vermi\u015f yaln\u0131zl\u0131\u011f\u0131m\u0131n a\u00e7t\u0131\u011f\u0131 yaralar\u0131 sar\u0131yordu. Kalkt\u0131m. \u00c7\u00fcr\u00fck kokulu i\u00e7imi taptaze bir umutla t\u0131ka basa doldurdum. \u00c7ay koydum. Beyaz plastik masam\u0131 balkona \u00e7\u0131kard\u0131m. \u015eiirler okudum kendi kendime, \u015fark\u0131lar dinledim. Biraz da yazd\u0131m. Ac\u0131lar kalabal\u0131klarla payla\u015ft\u0131k\u00e7a azalm\u0131yormu\u015f anlad\u0131m. Konu mutlulu\u011fa geldi\u011finde bu sefer onlar konu\u015ftuk\u00e7a konu\u015fuyor, insan\u0131n kemiklerini k\u0131racak bir k\u00fcl\u00e7e beliriyormu\u015f sol g\u00f6\u011fs\u00fcnde. Ac\u0131lar ruhunla konu\u015farak, umut dolu hikayelerde teselli arayarak azal\u0131yormu\u015f. Art\u0131k r\u00fcyalar\u0131m da korkutmuyor beni. O ya\u015fl\u0131 kad\u0131n\u0131 ara s\u0131ra g\u00f6r\u00fcyorum. Fakat art\u0131k y\u00fcz\u00fc bana d\u00f6n\u00fck. Eskisi kadar keder birikmemi\u015f omuzlar\u0131nda. Dimdik ve kay\u0131ts\u0131zca oturuyor kalabal\u0131\u011f\u0131n kenar\u0131nda. Biliyorum h\u00e2l\u00e2 yaln\u0131z, h\u00e2l\u00e2 birikmi\u015f ac\u0131lar\u0131 var ceplerinde. Fakat asla umutsuz de\u011fil. \u00c7\u00fcnk\u00fc elinde kitaplar\u0131 var ve dilinde eskimeyen \u015fark\u0131lar.<\/p>\n
*Agorafobi, alan korkusu anlam\u0131na gelir. Agorafobik ki\u015filer kalabal\u0131k ve kamuya a\u00e7\u0131k alanlarda bulunmaktan korkar, bu yerlere gitmekten ka\u00e7\u0131n\u0131r ya da oralarda bulundu\u011fu s\u00fcrece b\u00fcy\u00fck korkular ya\u015far.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Birka\u00e7 g\u00fcnl\u00fc\u011f\u00fcne u\u011frad\u0131m \u015fehre. Yaln\u0131zca ci\u011ferlerimi…<\/p>\n","protected":false},"author":20,"featured_media":8364,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[67,53],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8363"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/20"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8363"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8363\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8363"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8363"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8363"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}