Zaman\u0131n \u00e7\u0131ld\u0131rt\u0131c\u0131l\u0131\u011f\u0131 ile bir g\u00fcn daha bitmi\u015fti. D\u0131\u015fardaki so\u011fu\u011fa inat, s\u0131cac\u0131k aile sofras\u0131 kurulmu\u015f, yeniden birlikte yemek yiyorlard\u0131. Evin d\u00f6rt ya\u015f\u0131ndaki k\u0131z\u0131 ise yerinde durmuyordu. \u015eefkatli nazarlar\u0131n\u0131 esirgemeyen babaannesi ve dedesine tebess\u00fcmler ettiriyordu. Ak\u015fam yeme\u011fi i\u00e7in oturduklar\u0131 yer sofras\u0131nda yok yoktu; huzur, ho\u015f sohbet, bereket. Daha ne olsundu\u2026<\/p>\n
Yemekler yenilmi\u015f, ho\u015f sohbet edilmi\u015f, vakit hayli ilerlemi\u015fti. K\u00fc\u00e7\u00fck k\u0131z uyumak i\u00e7in, babas\u0131yla\u00a0 odas\u0131n\u0131n yolunu tutmu\u015ftu. Bilirsiniz k\u00fc\u00e7\u00fck k\u0131zlar\u0131n odalar\u0131 tam bir masal d\u00fcnyas\u0131d\u0131r. Pespembe oda duvarlar\u0131, kelebek ve \u00e7i\u00e7ek \u00e7\u0131kartmalar\u0131, boya kalemleri, defterler\u2026 Ahmet Bey ise her ak\u015fam k\u0131z\u0131n\u0131 uyutmak i\u00e7in girdi\u011fi bu odaya bak\u0131p, y\u00fcz\u00fcnde ac\u0131 bir tebess\u00fcm belirmi\u015fti. Her gece okuduklar\u0131 hikaye kitab\u0131nda kald\u0131klar\u0131 yeri a\u00e7t\u0131, birka\u00e7 sat\u0131r okudu. K\u00fc\u00e7\u00fck k\u0131z \u00e7oktan uyumu\u015ftu\u2026<\/p>\n
Gece de \u00e7oktan bitmi\u015fti. K\u0131z\u0131n\u0131 uyutmak i\u00e7in oturdu\u011fu yataktan a\u011f\u0131rca do\u011fruldu ve kendi odas\u0131na ge\u00e7ti. E\u015finin en sevdi\u011fi yatak \u00f6rt\u00fcs\u00fc serilmi\u015f, her yer sak\u0131z gibi tertemiz edilmi\u015fti. Oday\u0131 bir s\u00fcre seyretti ve “O”nu beklemeye koyuldu. Zira saat “O”nun gelme vaktine yakla\u015f\u0131yordu ve Ahmet Bey “O”na teslim olmu\u015ftu. “O”nun her geli\u015finde hissetti\u011fi tarifi imkans\u0131z duygular\u0131 yeniden ya\u015f\u0131yordu. D\u00f6rt y\u0131ld\u0131r devam eden gece bulu\u015fmalar\u0131 bitmek \u015f\u00f6yle dursun, neredeyse ya\u015fama sebebi\u00a0 haline gelmi\u015fti. Her gece oldu\u011fu gibi o gece de cama bir ta\u015f at\u0131lacak ve a\u015f\u0131k ile ma\u015fuk, t\u00fcm d\u00fcnyal\u0131klara inat, bir kez daha kavu\u015facaklard\u0131.<\/p>\n
Ahmet Bey, cama vuran ta\u015f\u0131n sesiyle irkilerek ba\u015f\u0131n\u0131 kald\u0131rd\u0131 ve okumaya dald\u0131\u011f\u0131 kitab\u0131 h\u0131zla b\u0131rak\u0131p, acele ile cama do\u011fruldu. E\u015finin \u00e7eyizinden olan, u\u00e7lar\u0131 lale motifi etamin i\u015fi perdeleri bir \u00e7\u0131rp\u0131da a\u00e7t\u0131. \u0130\u00e7inde ise bast\u0131ramad\u0131\u011f\u0131 korku, endi\u015fe, heyecan ve a\u015fk\u2026 Yeniden t\u00fcm bedenini bu duygular sarm\u0131\u015f, “an” i\u00e7inde t\u00fcm duygular\u0131 ya\u015far hale gelmi\u015fti. Ellerinin titredi\u011fini hissetti. G\u00f6z g\u00f6ze bak\u0131\u015farak, hi\u00e7 konu\u015fmadan hasbihal ettiler. “O”nu ilk g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fc, sesini ilk duydu\u011fu g\u00fcn\u00fc tekrar tekrar ya\u015f\u0131yordu. Karanl\u0131k i\u00e7indeki k\u00e2inat, iki a\u015f\u0131\u011f\u0131n sevdas\u0131n\u0131 karalara ba\u011flam\u0131\u015f, g\u00fcn y\u00fcz\u00fc g\u00f6stermiyordu. Ayr\u0131l\u0131k vakti geldi\u011finde “O” seslenmi\u015fti. Kalp ritmini de\u011fi\u015ftiren o naif ses kulaklar\u0131nda bir kez daha yank\u0131lan\u0131yordu; “Yaz bana” dedi. “Ben\u2026 Kaderim bilip okurum!” Ba\u015fka hi\u00e7bir \u015fey demeden karanl\u0131kta g\u00f6zden kayboldu. Ahmet Bey “O”nun gidi\u015fiyle, e\u015finin kendi elleriyle i\u015fledi\u011fi lale motifli etamin perdeyi sessizce \u00f6rtt\u00fc. Hem h\u00fcz\u00fcn, hem hasret, hem de kavu\u015famayacak olman\u0131n \u00fcz\u00fcnt\u00fcs\u00fc ile mecburen yata\u011f\u0131na gitti. Neredeyse d\u00f6rt y\u0131ld\u0131r devam eden gece bulu\u015fmalar\u0131n\u0131n fark edilmemesi temennisinde bulundu.<\/p>\n
G\u00fcn yeniden sabah olmu\u015ftu. Her g\u00fcn ayn\u0131s\u0131 ya\u015fanan rutin hayat\u0131na geri d\u00f6nm\u00fc\u015ft\u00fc. Her \u015fey b\u00f6yle s\u0131radan bir hal al\u0131rken, ya\u015fama sebebim dedi\u011fi mektuplar\u0131na bir yenisini eklemi\u015fti. Kimseciklere, hatta kendine bile s\u00f6ylemekten \u00e7ekindi\u011fi mektubunu postaya vermek i\u00e7in acele ediyordu. Vakit \u00f6\u011fle paydosuna gelmek \u00fczereydi ve h\u0131zl\u0131 h\u0131zl\u0131 y\u00fcr\u00fcyerek, mektubu yeti\u015ftirmeye \u00e7al\u0131\u015f\u0131yordu. Can havliyle kendini postaneye att\u0131. Bir \u00e7\u0131rp\u0131da adresi \u00fczerine yaz\u0131verdi;<\/p>\n
“1243 sokak No=15 \/ \u0130zmir”\u00a0 Zarf\u0131n u\u00e7lar\u0131n\u0131 diliyle \u0131slad\u0131, eliyle s\u0131k\u0131 s\u0131k\u0131 kapad\u0131. Zarf\u0131 birinin a\u00e7\u0131p okuma ihtimali bile i\u00e7ini \u00fcrpertmeye yetiyordu.<\/p>\n
– “Merhaba, \u015fu mektubu g\u00f6nderecektim” diyerek zarf\u0131 uzatt\u0131.<\/p>\n
– “\u0130ki lira altm\u0131\u015f yedi kuru\u015f. G\u00f6nderen ad\u0131n\u0131 yazmam\u0131\u015fs\u0131n\u0131z!” dedi kad\u0131n.<\/p>\n
– “Buyrun \u00fccreti.” aceleyle al\u0131c\u0131 ismine “Ahmet HASRET” yaz\u0131p zarf\u0131 geri uzatt\u0131. G\u00f6revli bayan\u0131n g\u00f6z\u00fc ise \u00f6\u011fle paydosuna \u00e7\u0131kmak i\u00e7in saatteydi, i\u015fini bitirmek i\u00e7in acele ediyordu.<\/p>\n
– “Asl\u0131nda teknoloji \u00e7a\u011f\u0131nda mail, mesaj daha h\u0131zl\u0131 ula\u015f\u0131yor” dedi \u00e7al\u0131\u015fan kad\u0131n. Kendince yard\u0131m etme amac\u0131yla s\u00f6ylemi\u015f olsa da, Ahmet Bey i\u00e7in gevezelikten ba\u015fka bir \u015fey de\u011fildi bu s\u00f6zler. “O”na bir mektupla da olsa kavu\u015fabilmenin \u00fcmidini hissederek postaneden uzakla\u015ft\u0131.<\/p>\n
Ahmet Bey, Hasret Han\u0131m ile \u00fcniversite \u00e7a\u011f\u0131ndan beri tan\u0131\u015f\u0131yordu. Ve “O”na; ismiyle m\u00fcsemma, bitmek bilmeyen bir hasret \u00e7ekiyordu. Hasret Han\u0131ma yaz\u0131p yaz\u0131p yollad\u0131\u011f\u0131 kim bilir ka\u00e7\u0131nc\u0131 mektuptu bu. Her mektupta i\u00e7ini d\u00f6k\u00fcyor, topluyor ve hayata onsuz olarak yeniden d\u00f6nmeye \u00e7al\u0131\u015f\u0131yordu.<\/p>\n
“Hasret”i dinmeyen bekleyi\u015f ile bir g\u00fcn daha bitmi\u015f, eve d\u00f6n\u00fc\u015f yolu tutulmu\u015ftu. Ahmet Beyin i\u00e7inde her ak\u015fam eve giderken ya\u015fad\u0131\u011f\u0131 o s\u0131k\u0131nt\u0131 yine peydahlanm\u0131\u015ft\u0131. Sebebini \u00e7ok iyi bildi\u011fi o kasvet, yakas\u0131n\u0131 bir an olsun b\u0131rakm\u0131yordu. Hem nas\u0131l b\u0131rakacakt\u0131 ki? \u00dcniversite \u00e7a\u011f\u0131nda ba\u015flayan mektupla\u015fma al\u0131\u015fkanl\u0131\u011f\u0131, Ahmet Bey evlendi\u011finde devam etmi\u015fti. Son d\u00f6rt y\u0131lda ise Ahmet Beyin k\u00fc\u00e7\u00fck k\u0131z\u0131 Zeynep\u2019in do\u011fumuyla daha da h\u0131zlanm\u0131\u015ft\u0131. Art\u0131k mektubun da \u00f6tesine gidilmi\u015f, her gece gizlice bulu\u015fulur hale gelmi\u015fti. Ahmet Bey yine cama vuran bir ta\u015f\u0131n sesiyle irkilecek, sessizce perdeyi a\u00e7acak, “O”nunla g\u00f6z g\u00f6ze gelecek ve hi\u00e7 konu\u015fmadan bir gece daha sona erecekti.<\/p>\n
Ahmet Bey g\u00f6zlerini “O”ndan ka\u00e7\u0131rabilmek i\u00e7in d\u00fcnyan\u0131n \u00f6b\u00fcr ucuna bile gidebilirdi. Zira insan en \u00e7ok, bakt\u0131\u011f\u0131nda g\u00f6zlerinin derinli\u011finde kaybolaca\u011f\u0131 insandan nazar\u0131n\u0131 esirgerdi. G\u00f6zlerden b\u00f6ylesi esirgedi\u011fi ka\u00e7amak g\u00f6r\u00fc\u015fmeleri, evdekilere sezdirmeden daha ne kadar s\u00fcrd\u00fcrebilirdi?\u00a0 Bir de \u015fu, deli eden ta\u015fk\u0131n sevdan\u0131n eseri olan, g\u00f6nderdi\u011fi mektuplara ne demeli? Bir duyulursa… yer yerinden oynar;\u00a0 “Delirmi\u015f bu adam” diyecekleri, su g\u00f6t\u00fcrmez bir ger\u00e7ekti. “Ne yapaca\u011f\u0131m Allah\u2019\u0131m” dedi. “Ne yapaca\u011f\u0131m\u2026 Ezildi\u011fim sevdan\u0131n alt\u0131ndan nas\u0131l kalkaca\u011f\u0131m? Evim, \u00e7ocu\u011fum, ailem\u2026 halime ac\u0131 Allah\u2019\u0131m. Zira ben bu a\u015fk\u0131n mecnunlu\u011fu ile amans\u0131z sevda ate\u015finin ac\u0131s\u0131n\u0131 ya\u015f\u0131yorum. D\u00fcnya g\u00f6z\u00fcyle olmayacak bir r\u00fcyay\u0131, ger\u00e7ek olsun diye bekliyorum\u2026”<\/p>\n
Ahmet Bey i\u015f \u00e7\u0131k\u0131\u015f\u0131nda yol boyunca y\u00fcr\u00fcd\u00fc. Kald\u0131r\u0131ma oturmu\u015f, etraf\u0131na \u00e7akmak \u00e7akmak bakan \u00e7ingene k\u0131z\u0131ndan bir buket nergis ald\u0131. “Hasret\u2019im en \u00e7ok nergis \u00e7i\u00e7e\u011fini sever bilirim ” dedi. Hasret han\u0131mla bir k\u0131\u015f g\u00fcn\u00fc, okuldan \u00e7\u0131k\u0131p uzun uzun y\u00fcr\u00fcm\u00fc\u015flerdi, yine b\u00f6ylesi bir \u0130zmir serininde. Elleri birbirine istemsizce de\u011ferken, mah\u00e7up ve utanga\u00e7 bir eda ile pat diye deyivermi\u015fti Ahmet Beye, “Nergis \u00e7i\u00e7eklerini \u00e7ok severim” diye. So\u011fuk y\u00fcz\u00fcn\u00fc b\u0131\u00e7ak gibi keserken, yine g\u00f6zya\u015flar\u0131n\u0131 silmi\u015fti Ahmet Bey. Hayli y\u00fcr\u00fcd\u00fckten sonra eve varm\u0131\u015f, kap\u0131 a\u00e7\u0131l\u0131r a\u00e7\u0131lmaz ailenin ve evin s\u0131ca\u011f\u0131 t\u00fcm benl\u011fini sarm\u0131\u015ft\u0131. Eve ad\u0131m\u0131n\u0131 atarken yine akl\u0131nda “O” vard\u0131. “Bu d\u00fcnyada asla ama asla olmayaca\u011f\u0131n\u0131 biliyorum” dedi. “\u00d6te alem ise, Allahu alem” diyerek derin bir i\u00e7 ge\u00e7irdi.<\/p>\n
Ahmet Beyin eve geli\u015fi ile sofralar kurulmu\u015f en sevdi\u011fi yemekler masada haz\u0131r edilmi\u015fti. Nergis \u00e7i\u00e7e\u011fini \u00e7ok sevdi\u011fini bildi\u011fi i\u00e7in yak\u0131n\u0131na getirmi\u015fti k\u0131z\u0131 Zeynep’i de. Tam nergislere dal\u0131p gitmi\u015fti ki k\u00fc\u00e7\u00fck k\u0131z\u0131n g\u00fcl\u00fc\u015fmeleriyle kendine geldi. “Anne yaa bi tane k\u00f6fte daha\u2026 s\u00f6z pilav\u0131m\u0131 da yicem” diye \u0131srar ediyordu. Ahmet Bey, masadan m\u00fcsaade isteyerek ayr\u0131ld\u0131. G\u00f6zya\u015flar\u0131n\u0131 i\u00e7ine ak\u0131tarak odas\u0131na girdi, \u00e7al\u0131\u015fma masas\u0131nda duran kitaplardan rastgele birini ald\u0131. Okumak i\u00e7in \u0131srar etse de bir t\u00fcrl\u00fc ba\u015faramad\u0131. Ans\u0131z\u0131n cama vuran ta\u015f ile yerinden s\u0131\u00e7ray\u0131verdi. “Daha \u00e7ok erken” diye i\u00e7inden ge\u00e7irirken, \u00e7oktan cam\u0131 a\u00e7m\u0131\u015ft\u0131.<\/p>\n
– Ne olursun gelme art\u0131k Hasret Han\u0131m, ne olur gelme!<\/p>\n
– O\u2026 Nas\u0131l Ahmet? Zeynep\u2026 Kime benziyor?<\/p>\n
– Sus! Ne olur sus. Gelme art\u0131k\u2026<\/p>\n
\u2026<\/p>\n
– O\u2026\u00a0 ” Sana \u00e7ok benzetiyorum onu, seni hi\u00e7 tan\u0131mad\u0131\u011f\u0131, g\u00f6rmedi\u011fi ve bilmedi\u011fi halde\u2026 Biliyor musun g\u00fclerken g\u00f6zleri seninki gibi \u0131\u015f\u0131ld\u0131yor” diyebildi, i\u00e7ten bir tebess\u00fcmle. “Art\u0131k gelme! Ben mutlu olmak istiyorum, l\u00fctfen! Yalvar\u0131r\u0131m art\u0131k gelme\u2026 ” dedi Ahmet Bey. Bir insan\u0131n olabilece\u011fi en aciz hal ile yalvar\u0131yordu Hasret’ine<\/p>\n
-“S\u00f6ylesene Ahmet, varl\u0131\u011f\u0131m m\u0131 yoksa yoklu\u011fum mu mutlu ediyor seni?” dedi Hasret ise.<\/p>\n
\u00dczerine tek s\u00f6z eklemeden , “O”nun gitmesini beklemeden pencereyi kapatt\u0131 Ahmet Bey. Perdeyi s\u0131k\u0131ca \u00f6rtt\u00fc. \u0130nsan; sa\u011f\u0131r dahi olsa, sevdi\u011finin sesini ruhunda hissedebilirmi\u015f. Ahmet Bey pencereyi kapatm\u0131\u015f da olsa, “O”nun sesini h\u00e2l\u00e2 i\u015fitiyordu.<\/p>\n
-“Yaz bana” dedi. “Ben; her yazd\u0131\u011f\u0131n\u0131, kaderim bilir, okurum” \u2026<\/p>\n
Beklenmedik bir \u015fekilde, Ahmet Beyin oda kap\u0131s\u0131 h\u0131zla \u00e7arp\u0131larak a\u00e7\u0131ld\u0131. Zeynep ko\u015fup, a\u011flayarak babas\u0131 Ahmet Beye sar\u0131ld\u0131. Bir yandan babas\u0131n\u0131n tesellisini istiyor, bir yandan ba\u011f\u0131ra ba\u011f\u0131ra i\u00e7eriye de laf yeti\u015ftirmeye \u00e7al\u0131\u015f\u0131yordu; “Hay\u0131r anne, ben bu gece babamla uyuyaca\u011f\u0131m.” Ahmet Bey, k\u00fc\u00e7\u00fck k\u0131z\u0131n\u0131 usulca kuca\u011f\u0131na al\u0131p, sakinle\u015fmesi i\u00e7in sa\u00e7lar\u0131n\u0131 ok\u015fad\u0131. K\u0131z\u0131n\u0131n sakinle\u015fmesini \u00fcmit ederken akl\u0131 hala “HASRET”inde idi. K\u00fc\u00e7\u00fck Zeynep ise daha i\u00e7li a\u011flamaya ba\u015flam\u0131\u015f ve bir yandan da babas\u0131n\u0131 soru ya\u011fmuruna tutuyordu;<\/p>\n
“Baba” dedi g\u00f6z p\u0131narlar\u0131 ta\u015farken. “Babac\u0131\u011f\u0131m\u2026 S\u00f6ylesene annem! \u00d6l\u00fcmden ne zaman\u00a0 gelecek? Kre\u015fteki t\u00fcm arkada\u015falar\u0131m\u0131n sa\u00e7lar\u0131n\u0131 anneleri tar\u0131yormu\u015f. \u0130stedikleri t\u00fcm pastalar\u0131 anneleri yap\u0131yormu\u015f hep \u00f6yle s\u00f6yl\u00fcyolar. Ama ben hep babaanneme anne diyorum ama annem o de\u011fil biliyorum. S\u00f6ylesena baba, annem\u2026 Ne zaman gelecek \u00f6l\u00fcmden.”<\/p>\n
Ahmet Bey, bir enkaz\u0131n alt\u0131nda kal\u0131p, s\u0131k\u0131\u015fm\u0131\u015f gibiydi. Sustu, yutkundu, g\u00f6zleri doldu. Ne, ne diyece\u011fini biliyor, ne de ne yapmas\u0131 gerekti\u011fini kestirebiliyordu. \u0130nsano\u011flu, cevab\u0131n\u0131 duydu\u011funda \u00fcz\u00fclece\u011fi ne \u00e7ok soru sorarm\u0131\u015f. Kuca\u011f\u0131na yat\u0131rd\u0131\u011f\u0131 k\u00fc\u00e7\u00fck k\u0131z\u0131n\u0131n ba\u015f\u0131n\u0131 ok\u015fay\u0131p g\u00f6z\u00fcndeki ya\u015flar\u0131 silerken, anlatmak i\u00e7in kendini zorlad\u0131;<\/p>\n
“Biliyor musun Zeynep, ben anneni g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcm ilk g\u00fcnden beri hep ona mektup yaz\u0131yorum.\u201d dedi.\u00a0 “Her mektubu isimsiz postal\u0131yorum. Senin i\u00e7in, anneni anlatt\u0131\u011f\u0131m mektuplar biriktiriyorum. HASRET\u2019\u0130M\u2026 Her g\u00f6z\u00fcm\u00fc kapad\u0131\u011f\u0131mda r\u00fcyama geliyor. Ben onun geli\u015fini cama vuran bir ta\u015f sesiyle anl\u0131yorum. \u0130lk g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcm o haliyle geliyor her gece. Hi\u00e7 konu\u015fmadan, uzun uzun bak\u0131p bir nebze olsun hasret gideriyorum “HASRET”imle. Annen\u2026\u00a0 Annen gideli tam d\u00f6rt y\u0131l oldu Zeynep ama ben h\u00e2l\u00e2 onun gelece\u011fi umuduyla ya\u015f\u0131yorum.” Ahmet Beyin g\u00f6zya\u015flar\u0131 k\u00fc\u00e7\u00fck k\u0131z\u0131n\u0131n sa\u00e7lar\u0131n\u0131 \u0131slat\u0131rken, k\u0131z\u0131 ise kuca\u011f\u0131nda \u00e7oktan uyumu\u015ftu.<\/p>\n
E\u015fi Hasret Han\u0131m akl\u0131ndan bir an olsun \u00e7\u0131km\u0131yor, Ahmet Bey\u2019in g\u00f6zya\u015flar\u0131 hi\u00e7 dinmiyordu. K\u0131z\u0131n\u0131 kuca\u011f\u0131ndan indirip birlikte uyumak \u00fczere yata\u011f\u0131na b\u0131rakt\u0131. E\u015fi vefat etti\u011finde Zeynep hen\u00fcz on ayl\u0131kt\u0131.<\/p>\n
Hasret han\u0131m\u0131n bitmeyen hasretiyle, eline kalem-ka\u011f\u0131d\u0131n\u0131 bir kez daha ald\u0131. Yeni bir mektup daha yazd\u0131. Zarf\u0131n i\u00e7ine koyarken g\u00f6z\u00fcnden iki damla ya\u015f d\u00fc\u015f\u00fcp zarf\u0131 d\u00f6k\u00fcld\u00fc. Her zaman oldu\u011fu gibi sadece al\u0131c\u0131 k\u0131sm\u0131na Ahmet HASRET yaz\u0131p, kendi ev adreslerine postalamak \u00fczere ceketinin cebine kald\u0131rd\u0131. Az \u00f6nce dald\u0131\u011f\u0131 uykuda, e\u015fine “gelme art\u0131k” deyi\u015fini hat\u0131rlay\u0131p, g\u00f6\u011f\u00fcs kafesine saplanan ac\u0131y\u0131 hissetti.<\/p>\n
Bir g\u00fcn olsun dinmeyen HASRET\u2019in ac\u0131s\u0131 ve sevdas\u0131n\u0131n ate\u015fiyle, yeniden e\u015finin cemalini g\u00f6rmeyi dileyerek, uyuyan k\u0131z\u0131n\u0131n yan\u0131na usulca sokuldu.<\/p>\n
Ah Hasret dedi, ah hasret\u2026 Hem Hasret\u2019imsin, hem de gurbet\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zaman\u0131n \u00e7\u0131ld\u0131rt\u0131c\u0131l\u0131\u011f\u0131 ile bir g\u00fcn daha…<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":7379,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[69,53],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7370"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7370"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7370\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=\/"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7370"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7370"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kadrandergi.com.tr\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7370"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}