Sessizliğin hakim olduğu saatler
Olacaklardan habersiz
Önlerinde bir kitap
Yarısı tertemiz
Yüzleri afitap
Baba, kız, bir garip his
Umutsuzluk bir deniz
Demir atmış bir gemi
Onların ayak sesleri
Kapılar aralanır
Karanlıkla aydınlık
Rolleri karıştırır
Gerçek, gizlenen bir sır
Baba kızdan ayrılır
Kalpleriyse görülmez
Daha sıkı bağlanır
Çiseleyen bir yağmur
Elleri kavuşturur
Korkular kaybolurken
Tek bir sözcük duyulur
“Ağlama”
Ve kapılar kapanır
Saklanan gözyaşları
Ortalığa saçılır
Ümit tutar elleri
Geleceği anlatır
“Güzel günler yakındır… “
Tanıdık geliyor bir yerlerden bir yerlere.. Yakınlar da fazla uzaklarda değil.