Parmakları kopuyor evsizlerin,
Acılarımın akordiyonunda
Boğazımı kurutuyor seni hatırlatan bi şarkının haykırışı
Ve dişlerim dökülüyor dudaklarımdan!
Gündüzü bahşiş bıraktığım gece masalarında
Yüzümde yaverim hüzünle, hep düşlerdim gülümsemeyi.
Maddi çıkar duvarlarının ardında,
Manevi tedirginliklerden saklanan
Masum çocuğun kikirdemesi miydi?
Hatırlayamıyorum…
Ki hatırlarım neden müdavimi olduğumu
Gündüzü bahşiş bıraktığım gece masalarına,
Hasretimin hanesine erketeden sızdırıp hayalini,
Kaşında, gözünde yokluğuna doymaya çalışırdım.
Tabii namümkün!
Şafak taşlamadan hanemin camlarını,
Uğurlamam gerekirdi bir busenin eğrelti kaldığı suretini.
Biliyorum, sana olan sadakatimden ceplerimde yaşlanacak belki ellerim.
Halbuki mendil satan çocuğun ev özlemindeydim;
Yorgun, aç ve sığınmak istercesine…
Bilmem hatırlar mısın?
Doğum gününü hıçkırıklar arasında kutlardı
Gözden yaş almış bi satır
Ve ardından şiirler kalkardı dudaklarımdan…
Mükemmel?